Van ‘Jeruzalem van het noorden’ naar het beloofde land
TexpatsImmy en Gerrit groeiden allebei op in een protestants-christelijk gezin. “We gingen samen op zoek naar de wortels van het christendom”, vertelt Immy. “Samen hebben we een spirituele en religieuze reis gemaakt, die ons deed uitkomen bij het jodendom. We zijn ons sinds 2000 steeds verder gaan verdiepen in het geloof en in de levensstijl. Zo hielden we thuis elke vrijdag Shabbat, soms met gelijkgestemden op het eiland, vierden we de Joodse feestdagen en reisden we in de zomervakantie naar Israël.”
Beloofde land
Het was aanvankelijk de bedoeling van Gerrit en Immy om te wachten met emigreren tot alle kinderen - Mirjam (28), Sijb (26), Symon (23) en Jacob - het huis uit waren en op eigen benen stonden. “Jacob wilde echter graag mee en zodoende konden we onze plannen eerder uitvoeren”, vertelt Immy. In het najaar van 2015 was het moment daar: het gezin reisde af naar het beloofde land. De keuze om te emigreren was geen makkelijke, vertelt Immy: “We hadden een fijn en veilig leven op Texel en onze familie is ontzettend close. Ik was bang dat ik me in Israël niet veilig zou voelen en dat ik mijn gezin ontzettend zou missen. Dat laatste is natuurlijk zo, maar in onze nieuwe woonplaats hebben Gerrit en ik intussen een uitgebreid sociaal leven opgebouwd. Er wordt in Susya veel georganiseerd. Op vrijdagavond, tijdens Shabbat, is het één groot feest in de synagoge. Gerrit bidt volgens de Joodse voorschriften, drie keer per dag in de synagoge - voor zijn werk en na zijn werk in de keuken van een middelbare school in het dorp - en mist dat sociale aspect als hij niet thuis is.”
Veilig
Susya is een klein dorpje met circa 1.100 inwoners op de Westelijke Jordaanoever. Ondanks dat het gebied waar Immy en Gerrit wonen vaak negatief in het nieuws is, voelen de voormalig Texelaars zich er veilig en thuis. “Er is nog nooit iets vervelends gebeurd en er lopen, zoals ook elders in Israël, soldaten rond. Bovendien: als er in Nederland in Den Helder iets gebeurt, hoef je daar op Texel ook niets van te merken.” Zoon Jacob zal binnenkort toetreden tot het Israëlische leger: in het land geldt een dienstplicht van drie jaar. “Dat is voor ons niet gek of beangstigend”, vertelt Immy, “Onze andere twee zoons zijn in Nederland ook bij het leger: Sijb is als korporaal zelfs meermaals uitgezonden. Daarbij kan er zonder leger geen Israël zijn. De dienstplicht vervullen is dus van groot belang.” Jacob hoopt na zijn diensttijd aan de slag te kunnen gaan als leraar Engels. “Hij geeft nu al Engelse les aan kansarme jongeren en dat bevalt hem erg goed”, aldus Immy.
Toetreding
Gerrit, Immy en Jacob mochten zich nog niet meteen na de verhuizing rekenen tot het Israëlische volk. “We hebben Gioer moeten doen - de officiële toetreding tot het jodendom. Drie rabbijnen vuurden vragen op mij en Gerrit af en gelukkig zijn we beiden geslaagd“, vertelt Immy. “Heel emotioneel was het voor ons dat ook Jacob is toegetreden: hij volgde intern in Jeruzalem een eigen traject en deed zijn Gioer volledig in het Hebreeuws.” De Gioer was niet de enige officiële verandering: ook stapte het echtpaar, dat in 1988 op Texel trouwde, opnieuw in het huwelijksbootje. Ditmaal werd geen gemeentelijk huwelijk voltrokken, maar een kerkelijk huwelijk, door een rabbijn in een synagoge.
Naomi en Isaac
Indruk maakte ook de naamsverandering die Immy en Gerrit ondergingen. “Omdat onze namen niet Joods zijn, mochten we onze namen veranderen of een naam toevoegen. We hebben allebei gekozen een naam toe te voegen. In overleg met mijn moeder - zij heeft mij immers de naam Immy gegeven - heb ik gekozen voor Naomi, naar aanleiding van haar favoriete bijbelboek Ruth. Gerrit heeft Isaac voor zijn Nederlandse naam geplaatst: veertien jaar geleden heeft hij zich door een genealoog laten vertellen dat hij Joodse voorouders heeft. Zijn over-over-overgrootmoeder kreeg veel zoons, die allen als baby overleden zijn. Alle jongens werden Isaac genoemd, wat hij die lacht betekent. Omdat Gerrit veel lacht, past deze naam goed bij hem: hij ziet zichzelf als een soort reïncarnatie van deze voorouders.”
De juiste plek
Immy streeft ernaar tweemaal per jaar terug te keren naar het eiland. “We hebben drie kleinkinderen en de vierde is onderweg”, vertelt Immy. “Ik vind het fijn om ze weer even te zien, maar ook altijd fijn om weer terug in Israël te zijn.” Gerrit en Immy zijn dan ook nog altijd erg blij met de keuze die ze hebben gemaakt. “Er is in Israël veel licht, veel zon, prachtige natuur, een fijn sociaal leven en we krijgen geregeld vrienden uit Nederland op bezoek. In de buurt zit een fantastische bibliotheek waar ik veel te vinden ben. De busverbindingen naar overal waar ik wil zijn - Jeruzalem of de nabijgelegen stad Arat - zijn goed. Gerrit heeft een vaste baan, ik ondersteun een groot gezin in het dorp, help in een tweedehands kledingzaak, geef op scholen lezingen over ons avontuur en ben mijn eigen bedrijfje gestart in de verkoop van zelfgemaakte Israëlische producten, From Israël with Love. Samen gaan we twee dagen per week naar de taalschool en we redden ons steeds beter in het Hebreeuws. Ik heb veel beren op de weg gezien, maar omdat we hier zo op ons plek zijn, heb ik daar inmiddels veel minder last van. We nemen de toekomst zoals die komt. Bij mijn Gioer zei de rabbijn: Alles wat je nodig hebt, zul je hier vinden, en dat is zo gebleken.”
