Dit artikel is geschreven door
Job Schepers
Job Schepers, Hoofdredacteur Texelse Courant en Texel dit Weekend
Waarom kabouters een punthoofd hebben
Algemeen De kinderboekenhoekVoorlezen is belangrijk. Met meerdere vaders op de redactie groeit onze kennis van het aanbod kinderboeken. Naast de andere boekenrubrieken is er nu een vaste plek voor onze favoriete kinderboeken. Een rubriek die wordt geschreven door de vaders met jonge kinderen op de redactie, Pepijn Dros en Job Schepers. In deze editie neem Job ons mee in de kabouterwereld.
Kabouters zijn een beproefd recept in de kinderboekenwereld. En hoewel de wezentjes er vaak net iets anders uitzien, ontbreekt de rode puntmuts zelden. Wat is is immers een kabouter zonder puntmuts? ‘Het kabouterboek’ van Loes Riphagen is daar geen uitzondering op. De schrijfster, ook bekend van de succesvolle ‘Coco-boeken’ onderscheidt zich echter wel op positieve wijze door de rest van de aanpak. Ik pakte ‘Het kabouterboek’ uit de boekenkast van Jip. Ik denk dat het hier meer terechtgekomen is, omdat het mooi staat, want het sluit qua ontwikkelingsfase beter aan op de leeftijd van Hanne (3).
Interactie
Hoewel ik het verhaal dun vind, minder ook dan de Coco-serie - pak ik het graag uit de kast. De illustraties, eveneens van Riphagen, vind ik mooi, er zitten voor de oplettende ouder droge grapjes in en bovendien nodigt het enorm aan tot interactie met je kind, toch één van de beginselen van het voorlezen. Wie het vocabulaire van zijn of haar kind wil uitbreiden met mooie woorden, kan beter kiezen voor een Bomans (dat sprookjesboek volgt later), Biegel of Annie M.G. Schmidt, dat zijn ook veel meer voorleesschrijvers. In ‘Het kabouterboek’ neemt Kik je mee in de wondere wereld van zijn soort. De openingstekst van het boek maakt al duidelijk wat de toon is. “Hoi mens! Wat leuk om je te zien. Mijn naam is Kik. En zoals je ziet ben ik een kabouter. Een echte. Volgens mij denk jij dat je heel veel over mij weet. Nou, daar klopt niets van! Kom je gauw mee. Dan vertel ik je alles.”
Kabouters hebben een punthoofd
In herkenbare stijl met korte zinnen neemt Riphagen de lezers mee in de wereld van de kabouters. Dankzij Kik weet ik nu veel meer over de achtergrond van kabouters. Zo blijkt de puntmuts een functie te hebben, gedurende hun leven groeit het hoofd van kabouters namelijk in een punt. Het is slechts één van de lichamelijke verschillen tussen mens en kabouter, afgezien van de lengte. Een andere openbaring is het feit dat kabouters gewoon in dorpen en steden wonen, de tijd dat deze wezens in het bos woonden, ligt al ver achter ons. Alleen de oudere kabouters wonen nog in de natuur, zoals de opa en oma van Kik. Dat wij ze niet zien, komt door verschillende slimme vermommingstechnieken.
Zoekboek
Dit prentenboek is een uitstekend zoekboek, waardoor je het al met kinderen van jonge leeftijd samen kunt lezen. Door het gedetailleerde tekenwerk valt er ook wat nieuws te zoeken wanneer je het boek voor de zesde keer van de plank trekt. Dat gezegd hebbende: de kracht van herhaling werkt ook heel goed bij jonge kinderen, dus pak ook andere boeken gerust een keer vaker uit de kast. Het verhaal dun noemen is, bij nader inzien, wellicht een beetje flauw. Het is duidelijk niet de bedoeling van de schrijfster om een verhaal te vertellen. Het is een ander inzicht in de wereld van de kabouters dat er vooral op is gericht om te vermaken: dat doet het uitstekend. Het boek is afwisselend, ziet er leuk uit en tovert regelmatig een glimlach op mijn gezicht. Hoewel het genre kabouters tot in de treure is uitgemolken, wist Riphagen me toch te verrassen.
Het Kabouterboek is een uitgave van uitgeverij Gottmer en kost €18,99 en is ook verkrijgbaar via de lokale boekhandels.