Regen, zon en wind: ‘het waait dat ’t róókt’
Ruumte skaadt nietjaagt de aare. Of het is blakstil (windstil),
dan is er gien sieginkie (geen zuchtje wind)
en gien kluutje (wolkje) an de lucht.
Mooi zacht voorjaarsweer heet op Tessel
eendekukeltjesweer. Heb je zachte regen in
april, dan regent het gros met kiewietseier.
Midden in de zomer staat ’t sontje op stutte,
het is dan stralend weer. De zon heet dan
met recht de hooidróóger.
Een lichte motregen kun je een stuuvertje
noemen: ’t beskiet gien water, het stuuft
allien wat nattigheid. Zoiets als een
noordewiendstoffertje: zeuve spatte op een
bunder, meer is het niet.
Maar soms plenst ’t van de lucht, dan
zeiden ze vroeger laconiek: ‘As ’t zóó bluuft
dauwe, roepe de boere om gien reege.’
Soms komen de weersomstandigheden
goed in je kraam te pas, dan weert ’t op je.
Maar weer is niet altijd betrouwbaar, dan is
het kiekerig.
En de wind moet je op het eiland altijd goed
in de gaten blijven houden. Daarmee weet je
het nooit, het kan zomaar omslaan.
Krimpende wiende en uutgaande vrouwe,
benne beiegaar niet te betrouwe.
Er zijn meer spreuken met een leerzame
gevolgtrekking over de wind:
Zuudwest, reegenest.
Noordewiend sléépt lang en gaat vróóg te
bed.
Noordewiend fangt vis nach feugel.
Oóstewiend poest eeves op.
Oóstewiend met mist, de winter in de kist.