Winnend kerstverhaal Marijke Mulder: ‘Kerstavond’

25 december 2014, 12:00 Laatste mededelingen Zorgend loopt ze heen en weer tussen keuken en huiskamer. Haar domein. Haar werkelijkheid. Hoe beperkt ook. Kerstavond. Sfeer scheppen in het met kinderen gevulde huis. Een prettige vermoeidheid besluit haar te besluipen. Onaantastbaar echter is ze in haar rijkdom. Een goedkeurende blik op de mooi versierde boom. De tafel gedekt met feestelijke linten. Kerstliederen zingen aan de drukbezette tafel. Een stralend middelpunt.

Je kinderen, later gingen ze elk hun eigen weg. En jij streed je strijd bij de onvermijdelijkheid van de tijd. Tot je alleen achterbleef en ook je ziel nog moest afgeven. De vergetelheid nam jou meer en meer op.

Het is weer kerstavond. Met en zonder jou. Je blijft steeds maar vragen en vragen. Je doet je uiterste best dichterbij te komen. Want tastbaarheid en nabijheid, dat weet je nog heel erg goed. De kerstboom dichtbij, onzichtbaar voor jou.

Ik zie je liggen op bed, alleen nog maar op bed kun je liggen. Er zijn nog wel gedachten in je, fragmentarische gedachten. En ook altijd nog is er een ontzettend sterke lijn. Want op de vingers van je hand, zonder aarzelen worden ze ‘van oudsaf aan’ geteld, je kinderen, alle zes. Zonder uitzondering, met bij je dode kind de toevoeging ‘die is er niet meer’, waarna de laatste twee namen in de juiste volgorde, feilloos worden opgenoemd.

Kerstavond. Ik herinner me je hoe je was, ingespannen bezig, zorgend voor je gezin. Je handen nooit in ruste. De koningin van haar kerstpaleis.

En nu, alles wordt alleen maar donkerder. Je verstilt meer en meer. Je gezicht verandert. Alleen je handen, je vingers zo herkenbaar. Zo karakteristiek voor de moeder die je voor mij bent geweest. Strelend over die handen neem ik afscheid van je, wetend dat die handen ook mij gestreeld hebben. Ooit, lang geleden.