De Citroën B14 van Geertje

In de rubriek ‘Blikvanger’ gaan we langs bij Texelaars met een passie voor oldtimers. Waar komt die liefde voor oude auto’s vandaan en wat maakt nu precies die auto tot hun heilige koe? Deze keer staat één van de oudste rijdende auto’s op Texel centraal. De Citroën B14 Torpedo Commerciale van Geertje Prins is bijna 100 jaar oud. Een oude dame met een rijke geschiedenis dus, en dan hebben we het over de Citroën, want in vergelijking met haar auto is Geertje (76) nog maar een jonkie. 

Waar komt die liefde vandaan?

“Mijn liefde voor auto’s is er eigenlijk altijd al geweest. Ik was meer een jongetje dan een meisje. Nooit met poppen gespeeld, maar altijd met autootjes en trekkers in het zand onder het keukenraam. Als kind ging ik vaak met mijn vader mee op de trekker. En toen ik zestien was, leerde ik autorijden in zijn kever. Tussen de hooibalen op het land heb ik leren schakelen en dubbel klutsen.”

Heeft hij u ook leren sleutelen? 

“Zeker! Mijn vader was erg technisch en ik hielp wel eens mee. Bijvoorbeeld met het afstellen van de lichten. Hij vond het geweldig dat ik interesse had in techniek. Hij heeft zelf ooit een kunstmeststrooier bedacht, de voorloper van de Vicon-kunstmeststrooier, al heeft hij er nooit patent op aangevraagd. Mijn vader was echt een soort uitvinder.”

Hoe kwam deze Citroën op uw pad?

“Ik was al gek van oldtimers en zo werd ik eind jaren tachtig een keer getipt over een auto die stond te verstoffen in Heiloo. Daar woonde een oudere mevrouw met drie Ford Tudors, maar in een hoekje stond nóg een auto waar niemand iets mee deed. Dat was deze Citroën. Ze had niet eens een kenteken. Ik ben gaan kijken en het was liefde op het eerste gezicht. Een B14 Torpedo Commerciale, waarschijnlijk uit 1926.  Maar ik houd het liever op 1925, want dat jaartal staat gegraveerd op mijn auto.”

Heeft u iets met het merk Citroën?

“Niet speciaal, nee. Maar deze auto... het aangezicht alléén al. Ze heeft een vriendelijk gezicht, met die gele lampen – typisch Frans. Alles klopt gewoon aan deze auto, want ook het dashboard is prachtig. Toerenteller, Jaeger-opwindklokje, kilometerteller en zelfs een dagteller. En dan die prachtige kleuren! Die diepe kleur blauw is echt mijn lievelingskleur. Het gaat bovendien heel mooi samen met de lichtgele kleur van de wielen. Heel chique. Ik heb ook altijd een speciale outfit aan, als ik ga rijden in deze auto. Een passend blauw jasje én een grote hoed. Die hoed is praktisch vanwege de zon, maar past ook zeker bij de ambiance. Ook bijzonder is dat er op het dashboard een plaatje is bevestigd waarin mijn naam is gegraveerd. Dat heeft mijn partner Peter Hopman ooit laten maken voor mijn verjaardag. We gingen voor zijn dood altijd veel samen op pad en zo is hij er toch nog een beetje bij.”

Heeft ze ook een naam?

“Jazeker. JJ, naar Jannetje Jacoba, de naam van mijn moeder. Ik heb haar kunnen kopen van het geld dat ik van haar erfde. Het staat nergens op de auto, maar voor mij is het JJ.”

Hoe is ‘t om in zo’n oudje te rijden?

“Fantastisch. Ze rijdt het mooist rond de vijftig kilometer per uur. In de ochtend, als ik net gestart ben, wil ze nog wel even de zeventig kilometer per uur aantikken, maar dat houdt ze niet heel lang vol. Iemand zei ooit tegen me: ‘Het is een oude dame en die moet je ook zo behandelen.’ En dat klopt. Het is een solide auto die rijdt als een zonnetje, zolang je weet hoe je ermee om moet gaan.”

Is het moeilijk rijden?

“Het is zwaarder dan moderne auto’s, zeker zonder stuurbekrachtiging. Je krijgt er spierballen van. En je moet dus dubbel klutsen. Van de derde naar de tweede? Eerst in z’n vrij, dan tussengas geven, luisteren naar het toerental en dan pas schakelen. Alles met gevoel. Automatisch rijden vind ik niks. Dat is geen autorijden, dat is luiheid!”

Onderhoudt u de auto zelf?

“Ik ben technisch, maar ik werk samen met een oude trekkermonteur die er echt gevoel voor heeft. Laatst hadden we een probleem: als je de koppeling intrapte, hoorde je ijzer op ijzer. Bleek dat er vet ontbrak bij de koppeling. Er zit een dekseltje onder de vloer – dat  moet je eraf halen en dan het juiste vet erin, net zoals bij zo’n grote kraan van bijvoorbeeld Stephan Hin. Toen liep ze weer als een zonnetje.”

Gaat u nog vaak om een rondje?

“Helaas rijd ik sinds september vorig jaar niet meer door wat gezondheidsproblemen. Maar daarvoor reed ik regelmatig. Trouwpartijen in de familie en veel uitstapjes. Zo heb ik drie keer meegedaan aan de Elfstedentocht in Friesland. Dat was ontzettend leuk, want de deelnemers kwamen overal vandaan. Tot vorig jaar ging ik ook iedere eerste zondag van de maand naar de haven in Oudeschild voor de Meet & Greet met oldtimers. Hopelijk kan ik op een gegeven moment weer rijden, want ik mis het wel.”

Kunt u het geluid omschrijven?

“Monotoon, brommend, een beetje als een trekker. Als ze start, zeg ik altijd: ‘Oh heerlijk, ze doet het weer.’ Het heeft iets vertrouwds, warms. En dan die geur… die geur van oud leer, vet, benzine - heerlijk!”

Krijgt u veel reacties als u rijdt?

“Ja, mensen zwaaien, lachen, maken foto’s. Het is een opvallende auto. En ik zit dan met hoed op - voor de zon én de stijl - en voel me echt de koning te rijk. Mijn achternaam is Prins, maar in de auto voel ik mij een prinses.”

Meer oldtimers zien? Tot en met oktober is er iedere eerste zondag van de maand een Oldtimer Meet & Greet op de haven van Oudeschild van 11:00 tot 13:00 uur. Deelname is gratis en er is voor de deelnemers een leuk herinneringsschild te koop voor tien euro.