10 vragen aan... Wim Westdorp
10 vragen aanMeer over Wim
Wim is 66 en gepensioneerd. Hij woont samen met Oda, die 50 is, en hond Beau van 15 maanden in Oosterend. Oda werkt bij Texelana. Wims zoon Frank (31) woont sinds kort weer op het eiland. Samen met zijn vriendin Laurien beheert hij Tubantia in Den Burg. Hij werkt als woonbegeleider bij de Novalishoeve. De kinderen van Oda, Rachel en Jordi, studeren.
Géén zwart gat
Wim werkte sinds 2009 als general manager in Twenshaarsveld in Holten, een vakantiepark van Landal Greenparks. In juni 2016 kwam hij terug naar Texel, waar hij is geboren en getogen. Aanvankelijk zou hij pas een half jaar later met pensioen gaan, maar hij en Oda liepen tegen een droomhuis aan: “Een huis uit 1882, ontzettend goed onderhouden. We hadden Den Burg voor ogen, of Oudeschild, maar het huis was zo mooi dat we voor Oosterend kozen. Bovendien hadden we goede verhalen gehoord over het verenigingsleven en de saamhorigheid. We kochten het in maart 2015. Dat was eigenlijk te vroeg, maar degene van wie we het kochten bleef er nog anderhalf jaar wonen en ik stopte eerder met werken. Mijn opvolger was al ingewerkt, dat was goed geregeld. Hij nam steeds meer van mijn taken over. Het was een uitstekende overgang.” Wim nam een maand de tijd om de toerist uit te hangen, zoals hij dat zelf zegt: “Ik heb rondgefietst, op terrasjes gezeten, genoten van het eiland en nagedacht over wat voor vrijwilligerswerk ik wilde doen. Na die maand heb ik actie ondernomen.”
Op de duofiets
Wim wilde fietsen met mensen met dementie die in verpleeghuis Hollewal wonen: “Ik benaderde Omring en maakte een proefrit op de duofiets, een elektrische tandem waarbij de fietsen naast elkaar in plaats van achter elkaar zitten. Dat beviel. Sindsdien fiets ik één of twee keer per week een uur of vijf kwartier. Ik fiets nu nog maar met één persoon van de afdeling. Voor een mevrouw met wie ik fietste is het helaas te intensief geworden, ze kan de prikkels niet meer aan. Het kostte me best moeite om dat te los te laten, je gaat je hechten. Sommige mensen maken een praatje tijdens het fietsen. Anderen zijn heel stil, maar zie ze genieten. Het is dankbaar werk, ik vind het heel mooi om te doen.”
Op zijn eigen fiets
Wim legt op zijn eigen fiets ook veel kilometers af. Het liefst fietst hij naar De Schorren. “Het is daar zo mooi en zo rustig. Ik fiets graag met Oda samen, maar als ze aan het werk is, ga ik alleen op pad. Ik had gehoopt dat ik Beau, onze vijftien maanden oude Golden Retriever, mee kon nemen. Ik kocht een karretje voor achter de fiets, maar hij vindt het niks. Met Beau ga ik graag naar Paal 33. Een ongekend gebied, met die hoeveelheid zand die aangegroeid is door de aanleg van de strekdam.”
Jongensdroom
De vader van Wim was vrachtwagenchauffeur. In de vakanties ging hij met hem mee. Het was Wims jongensdroom om ook op zo’n wagen te rijden. Omdat hij, eenmaal klaar met de LTS, nog niet oud genoeg was voor een rijbewijs, ging hij aan de slag als automonteur. Op zijn achttiende haalde hij zijn rijbewijs en kwam zijn droom uit, hij ging werken voor het bedrijf van zijn oom in De Cocksdorp.
Sluftervallei
Nadat hij stopte als vrachtwagenchauffeur rolde Wim de toeristische sector in. Eerst als beheerder van kampwinkel en kantine op De Krim en later De Sluftervallei, maar dat was een seizoensbaan. Wim vond de stille wintermaanden maar niks. Toen er een baan vrij kwam in de technische dienst op de Sluftervallei, het jaar rond, ging hij daar aan de slag. Het park was toen nog van verzekeraar Aegon, die verkocht ze in 1996 aan Landal Greenparks. Na twee jaar kwam er een vacature voor een beheerdersechtpaar op het park Hochwald, in Kell-am-See in Duitsland: “Dat was een mooie tijd, we hebben daar veel gewandeld, ook met gasten. De parken waren toen nog heel persoonlijk, we hebben er leuke contacten aan overgehouden. Na Duitsland gingen we naar Vaals. Van Vaals gingen we terug naar Texel omdat de zee lonkte. Terug naar de Sluftervallei, waar later de Vogelmient bij kwam.”
Bedrijfsblindheid
“Ik ben blij dat ik een aantal jaren in Holten heb gewerkt. Dat voorkomt bedrijfsblindheid, verandering van plek. Wat ik ook prettig vond, is dat je er alle kanten op kon: naar het theater, de bioscoop, lange afstanden afleggen op de fiets. Ik wilde graag terug naar Texel, maar die mogelijkheden waardeerde ik erg in de tijd dat ik daar woonde.”
Maaltijden
Eens per vijf weken bezorgt Wim een week lang Tafeltje Dekje-maaltijden in Den Burg: “Het is een grote groep vrijwilligers, de groep die de maaltijden rondbrengt, zo’n 60 man. We leveren de maaltijd, nemen de verpakking van de vorige mee en kijken of het goed gaat met de mensen.”
De Peperhof
Sinds januari is Wim betrokken bij De Peperhof in Oosterend, die sinds 28 april weer open is. Wim benaderde de kunstenaars die er elk vier weken exposeren. Dat zijn er 80, tot De Peperhof eind oktober weer de deuren sluit. “Het pand is van Woontij. We zoeken naar middelen om het te kunnen kopen.” Wim zit ook in het bestuur van Oosterend Present, het vijfjaarlijkse dorpsfeest dat dit jaar van 25 tot 28 juli plaatsvindt. Eerder was hij bestuurslid van SV Oosterend. “Het begint bijna weer op werken te lijken”, zegt hij lachend, “Ik moet weer een agenda bij gaan houden.”
Volgende gast
“Ewald Witte. Ik ken hem van de bestuursfuncties bij SV Oosterend en van Oosterend Present. Hij had een agrarisch bedrijf in polder Het Noorden en runt nu samen met zijn partner een bed and breakfast. Hij heeft vast interessante verhalen te vertellen, over besturen bijvoorbeeld. Hij is een bezige bij in Oosterend, ik ben benieuwd naar zijn verhaal.”