Cornelis Dito, held tegen wil en dank (II)
Laatste butegaasCornelis bijna altijd op zee en werd hij bijna
als vanzelf ook mensenredder en berger.
Dito behoorde met enige generatiegenoten
‘tot de onverschrokken mensenvrienden’.
Hij verstond de kunst om vanaf de wal met
een touw om zijn middel door de branding
zwemmend een schip in nood te bereiken.
Dito verbond zo touw en schip met de wal
en op die manier kon men bemanning en
schip trachten in veiligheid te brengen.
Zo slaagde hij er in 1852 in om zwemmend
een lijn over te brengen naar een schip.
De branding was zo hevig dat de redding-
boot na drie mislukte pogingen de moed
had opgegeven maar Dito dook het water in.
Deze heldendaad bereikte zelfs koning Wil-
lem III en hij besloot Dito te eren met een
gouden medaille en een beloning van f.100.
Een zekere meester Heeroma die veel later
het leven van Dito beschreef deed uitge-
breid verslag van de plechtige uitreiking.
Hij vertelt hoe Dito ‘met het beste pak aan
met de trein richting ’s Gravenhage toog’.
Dat leek al een sterk staaltje want de uit-
reiking was in 1852 en de aanleg van de
trein naar Den Helder was pas in 1865….
Heel erg bont maakt Heeroma het als hij
gewag maakt van een glorieuze rijtoer door
Den Haag en een diner met het gehele hof.
De echte uitreiking van medaille en geld
vond plaats tijdens een raadsvergadering.
Toen Dito overleed in 1886 ‘na langdurig
doch geduldig lijden’ zamelde de deftige
burgerij geld in voor een grafmonument.
Erop staat een mooie tekst die begint met:
‘Hier rust in vree, door eenvoud groot, de
held in stormgevaar, zijn leven was de zee’.
Naar Dito, geboren en getogen Texelaar,
werd een straat in Den Helder vernoemd.