Afbeelding

Eilanders onder elkaar (188)

Column: Eilanders

Wat een nieuwe relatie al niet teweegbrengt! Elisabeth zat een paar dagen in de Alpen en maakte een Zwitserse verjaardag mee. Hoe was tegelijkertijd het weekend van Henk? Wekelijks schrijven onze redacteuren Elisabeth Waverijn en Henk Cornelissen een column in de vorm van een tweespraak tussen twee eilanden. Elisabeth is Texelse, Henk woont op Wieringen.

Henk,

Ik ben maandag teruggekomen na een paar dagen in de bergen in Zwitserland te hebben vertoefd. We waren daar ter ere van de negentigste verjaardag van de oma van mijn vriend. Ik denk niet dat ik eerder op een negentigste verjaardag ben geweest en deze duurde een stuk langer dan een Nederlandse verjaardag. Van een taartje, een theetje, een kringgesprek en na twee uur mag u weer opdonderen, was geen sprake. Het feest begon om elf uur ’s ochtends en we kregen een viergangenmaaltijd, waarbij de wijn rijkelijk werd geschonken, en de middag werd om vier uur afgesloten met het lievelingsdrankje van Oma: een glaasje grappa (of twee).

Een zere teen, twee kilo chocolade en een halve kilo kaas rijker ben ik weer in ons grijze kikkerlandje teruggekeerd. Die zere teen heb ik natuurlijk te danken aan de bergen die we hebben beklommen. Als je dit leest weet je vast meteen dat dat niet waar is, want je weet hoe sportief ik ben. Maar toch, we hebben wel een wandeling gemaakt van een uur of vier, langs het meer dat in het dal naast de bergen lag. Ook dat gebied was al een stuk minder plat dan Nederland en mijn schoenen waren slecht genoeg om met een blauwe teen thuis te komen. We hebben onderweg een mooie waterval gezien en aan het einde van de wandeling heb ik mijn tenen en mijn billen nog in het water van het meer gedipt. De zus van mijn vriend was dapper genoeg om een duik te nemen, maar dat vond ik te koud, aangezien het buiten wel meer dan 20 graden was, terwijl het water aanvoelde alsof het 3 graden was.

Voor mij was het de tweede keer in mijn leven dat ik in Zwitserland was. De eerste keer was ik daar omdat ik mocht optreden op het conservatorium in Bazel, waar een vriendin studeerde. Dit om even op te scheppen over mijn internationale podiumervaring die ik opdeed, opdat ik over tien jaar hopelijk net zo’n superhit als Europapa kan schrijven om mee te doen aan het Eurovisie Songfestival. Ik zal er dan maar niet bij zeggen dat bij dat optreden in Bazel vier mensen waren komen luisteren en dat het gewoon in een leskamer was. Nu heb ik wel iets aan die ervaring toegevoegd, want in het restaurant waar het feest was, stond een piano. Oom Walter had de aanzet gegeven door een stukje op de (zeer valse) piano te spelen, en daarna mocht ik ook een stukje laten horen.

Hoe is het jou vergaan in Nederland? En wat miste ik deze week bij de krant?

Groeten, Elisabeth

Elisabeth,

Om met dat laatste te beginnen: wat je hebt gemist is een risico-inventarisatie van onze werkomstandigheden. Samen met drie collega’s ben ik zojuist door twee medewerkers van een bureau ondervraagd over allerlei programma’s ten behoeve van onze veiligheid, die we wel, misschien of helemaal niet hebben. Kwaad kan het niet, natuurlijk, zo’n gesprek. Maar aan de vraagstelling merkten we wel dat de universele hang naar veiligheid – door verzekeraars gevoed omdat zij liever premies incasseren dan schade compenseren – ongelofelijk is doorgeschoten. Nog even en Texel heeft er een Hoge Berg bij. Opgebouwd uit protocollen van Wat Als.

Toen jij naar Zwitserland tufte, mocht ik in de Johan Cruijff Arena de wedstrijd Ajax-Go Ahead Eagles bijwonen. We hebben het hier over voetbal of pogingen daartoe. Je weet misschien wel dat ik voor Ajax ben en dat het daar niet zo lekker mee gaat, momenteel. Nu moet ik zeggen dat de eerste helft best aardig was, maar één doelpuntje is wel erg weinig en dat brak Ajax op toen het in de slotfase door een keepersfout 1-1 werd. Niettemin had ik het idee dat het zondag tegen Feyenoord wat zou kunnen worden. Welnu, Ajax ging in Rotterdam met 6-0 de teil in. Gelukkig kon ik overschakelen naar Parijs-Roubaix. Dat is een wedstrijd in wielrennen. In de rust van de veegpartij, bij de stand 3-0, plaatste Mathieu van der Poel zijn meesterlijke demarrage.

Eén keer in mijn leven ben ik in Zwitserland geweest, als dertienjarige. Ik vond het er best mooi. Met bergen en bossen is niet veel mis en de waarneming van een steenarend zal ik niet licht vergeten, maar ik heb toch liever de zee in de buurt. We waren overigens feitelijk op doorreis naar een oude tante van mijn vader in Oostenrijk. Biologisch gezien was Tante Mitzi geen familie, maar ze was in 1918 als verzwakt oorlogskind bij mijn overgrootouders in Breezand in huis gekomen en ging na enige tijd terug naar Oostenrijk, waar ze trouwde met Oom Hans, die in de Tweede Wereldoorlog zwaar gewond zou raken. Ze kwamen af en toe naar Nederland. Als enige van de vier kinderen mocht ik in 1971 een paar nachtjes bij haar in Wenen logeren, als tegenprestatie aan mijn familie.

Het was hier mooi weer in het afgelopen weekeinde. Dus heb ik lekker gefietst en gewandeld. Het komende weekeinde hangt van gezelligheid aan elkaar. Een etentje hier, een housewarming daar en zondag muziek maken in een uitspanning in Verlaat - een buurtschap bij Oude Niedorp - met het Wantij Trio. Het is dan zo weer maandag. Intussen weet ik op deze late dinsdagmiddag, als ik naar buiten kijk, niet of we nu naar de zomer of naar de winter toe gaan.

Groeten, Henk