10 vragen aan - Puck Witte

27 juni 2025, 08:00 Algemeen 10 vragen aan

Marousha van Egmond nomineerde haar middelbareschoolvriendin Puck Witte (23) voor deze rubriek. Puck vertelt: “Daar hadden we een groepje van ongeveer tien meiden. Iedereen is een beetje zijn eigen weg gegaan en zit bijvoorbeeld aan de overkant, maar als we elkaar spreken is het wel gelijk weer goed.” Ook Puck heeft haar vleugels uitgeslagen en is net terug van Aruba; een leuke aanleiding voor een gesprek met haar. We zoeken haar op in haar ouderlijk huis op de Hollewal.

Van wie ben je er ien?

“Van Elles en Olaf, ik heb ook nog een broer Jens. We hebben altijd in Den Burg gewoond. Eerst op de Beatrixlaan en sinds 2012 een paar honderd meter verderop op de Hollewal. Ik zat op de Jozefschool, hier aan de ander kant van de straat, daar heb ik wel goede herinneringen aan. Daarna ging ik hier naar de mavo en later naar Schagen op school, dat ging niet zo soepel. Uiteindelijk heb ik via een leer-werktraject de opleiding Pedagogisch medewerker gedaan.”

Hoe was je tijd op Aruba?

“Ik ben zeven maanden naar Aruba geweest. De mensen uit mijn omgeving vonden het niets voor mij om zo lang zo ver weg te gaan, die dachten: Huh, jij? Ik had daar eerder ook nooit zo’n behoefte aan, maar ik kwam vorig jaar op zo’n punt dat ik dacht: tja, en nu…? Ik wilde even wat anders. Ik zat nergens aan gebonden qua huis of relatie, dat maakt het wel makkelijker. Een vriendin vroeg waarom ik niet in het buitenland ging wonen. In eerste instantie dacht ik: ben je gek?. Ik spreek gebrekkig Engels, het grote voordeel van Aruba is dat ze Nederlands spreken. Verder ken ik mensen die er wonen of gewoond hebben, dat voelde vertrouwd. Ik had zo’n grote mond gehad, dan moest ik het ook wel echt doen. Ik heb vanaf het begin gezegd dat ik voor onbepaalde tijd die kant op ging. Het kon een jaar zijn, maar dan kon ik ook na drie weken huilend thuis komen. Via een kennis ben ik terecht gekomen op een Nederlandse school, waar veel kinderen op zaten waarvan een van de ouders bij Defensie werkte. Daar heb ik een halfjaar op de peutergroep gewerkt. Verder heb heel veel leuke dingen gedaan; paardrijden, excursies, lekker naar het strand en andere toeristische dingen.”

Heb je heimwee gehad?

“Het scheelde dat ik daar mensen kende en heb leren kennen. Ik heb veel gehad aan Esmé Meijer, zij is weer van Texel naar Aruba verhuisd en heeft me echt opgevangen, dat voelde als thuiskomen. Ik kan niet zo goed alleen zijn, dus ik belde veel met thuis en vriendinnen. Zo hoefde ik ze niet te missen. Ik heb ook veel visite gehad. Mijn ouders en een heel aantal vriendinnen zijn langsgekomen. Wat ik wel heb gemist, is de fiets of gewoon lopend ergens heen kunnen. Op Aruba pak je voor alles de auto, daar moet je dan best over nadenken bijvoorbeeld met uitgaan. Hier stap je gewoon lekker makkelijk op de fiets. Aan het eind van mijn tijd daar zat ik met een vriendin in de auto en kregen we een ongeluk. Ik had mijn ticket al geboekt, maar toen was het wel even klaar en wilde ik gewoon naar huis. Ik ben nu drie weken terug, maar het voelt alsof het niet gebeurd is. Toen ik terug kwam wilde ik eigenlijk iedereen verrassen, maar m’n ouders waren me voor; ze hadden een surprise party georganiseerd. Dat vond ik in eerste instantie helemaal niet leuk, want het schopte heel mijn plannetje in de war, haha.”

Wat neem je mee van je tijd daar?

“Het leven op Aruba is duur en banen zijn niet heel goed betaald, dus dat leverde wel geldstress op. Daardoor was het op een gegeven moment wel klaar en was het voor mij een realisatiemomentje: we hebben het in Nederland best goed.”

Wil je nog eens op reis?

“Ik zou niet meer ergens hoeven wonen, dat is ook gewoon heel veel geregel. Ik ben wel iets reislustiger geworden, en zou meer van de wereld willen zien. Bijvoorbeeld een maand naar Australië of Marokko. Toch trekken koude plekken me het meest. Ik ben twee jaar geleden met mijn ouders naar Lapland geweest. We hebben daar allerlei excursies gedaan, die omgeving is echt magisch. Scandinavië lijkt me heel mooi en een treinreis door Zwitserland staat ook heel hoog op mijn lijstje. Ik zou het alleen niet meer zo snel alleen doen, dan wel samen met een vriendin op reis.”

Wat voor werk doe je?

“Ik heb voor Aruba vijf jaar bij de kinderopvang De Olmenhoeve gewerkt. Eerst als stageplek bij mijn opleiding en daarna als begeleider op een groep. Nu ik weer terug ben, ben ik bij mijn vader aan de slag gegaan als stoffeerder. Hij heeft een bedrijf dat tapijten en vloeren legt. Ik kan niet zo goed stilzitten, nu ben ik lekker bezig. Eerder hielp ook wel eens op mijn vrije dag. Het is hard werken, maar je hebt wel waar voor je werk. Je komt op allemaal plekken op Texel, je hebt veel contact met klanten en maakt mensen blij. En of ik dit wil blijven doen? Geen idee, maar vind het voor nu heel leuk.”

Wat doe je in je vrije tijd?

“Ik ben gewoon graag onder de mensen. Lekker met vriendinnen samen koken, spelletje spelen, terrasje pakken. We hebben met vrienden een strandhuisje waar ik naar uitkijk om weer te zijn de zomer. Een weekendje weg vind ik ook heel leuk, al ben ik ook altijd wel weer blij als ik op de boot terug naar huis zit. Een beetje gezelligheid en leuke mensen om me heen, dan maakt het me niet zo veel uit waar we zijn of wat we doen.”

Wat is je levensmotto?

“’Als het goed is, is het goed.’ Ik ben een tevreden mens. Het hoeft van mij niet altijd meer en beter. Maar ik ben ook iemand dat als ik iets in mijn hoofd heb, dan doe ik het gewoon. Dat ik naar Aruba ging was ook met een maand of twee geregeld.”

Heb je ergens spijt van?

“Nee, ik denk dat je overal iets van leert en dat alles gebeurt met een reden. Net zoals mijn schooltijd, daar heb ik nooit spijt van gehad. Het loopt zoals het loopt en dat komt ook wel weer goed. Dat heb ik echt van huis uit meegekregen: je moet doen waar je gelukkig van wordt.”

De rubriek vervolgt met Stefanie de Wit als volgende kandidaat. Puck vertelt: “Ik ken haar al vanaf dat ik 17 ben via mijn werk bij de kinderopvang. Daar was ze mijn stagebegeleider, daarna zijn we collega’s en vriendinnen geworden. Ik heb altijd heel veel aan haar. Ze is heel ambitieus. Ze heeft echt hart voor de kinderen en is heel erg bezig met hun ontwikkeling en hoe dat beter kan. Ze is afgelopen jaar samen met collega’s ingezet voor een startklas op Texel voor kinderen die iets meer ondersteuning kunnen gebruiken.”

Tekst: Souwie Lely