Dit artikel is geschreven door
Souwie Lely

Redactie

10 vragen aan... Berry Amsing

Alysa van Zuilen stelde vorige keer voor even langs te gaan bij haar zwager Berry Amsing. Hij werkt in het bedrijf van zijn ouders Amsing Recycling, waar we afgesproken hebben. Bij binnenkomst word ik enthousiast begroet door hond Tess, die meegaat naar het werk. “Hier verderop dit de slagerij van Peter Haker. Daar gaat ze dan een bot halen; ze weet de weg. Af en toe vindt ze hier nog een stukje pizza in een doos. Ze heeft het hier goed voor elkaar”, lacht Berry.

Wie is Berry?

“Ik ben 26 jaar geleden geboren in het ziekenhuis van Den Helder en opgegroeid op een boerderij op Spang, tussen De Waal en Oosterend. Zelf woon ik met mijn vriendin Riëtte in Den Burg. We hebben een huis aan de Bernardlaan waar we nu bijna een jaar wonen. In juli krijgen we een kindje. Het zijn zo veel veranderingen, in de afgelopen en aankomende tijd. Het is een andere fase waar we in komen.”

Kun je iets vertellen over het bedrijf?

“Het is echt een familiebedrijf. Mijn ouders Aad en Anja werken hier allebei en mijn oma is het bedrijf begonnen, toen nog in de schuur op Spang. Daar verzamelde ze oud papier en plastic. Dat was toen helemaal niet gebruikelijk; het was mannenwerk, maar ze was een stoere vrouw, dus die trok zich daar niets van aan. We zitten nu een jaar of twintig hier aan het Vliegwiel, op het industrieterrein van Oudeschild. Daar was ruimte om dingen grootschaliger aan te kunnen pakken. Papier is wel het grootste gedeelte van ons bedrijf gebleven. Denk bijvoorbeeld aan de herkenbare blauwe containers, maar ook het oud papier dat de scouting verzamelt komt uiteindelijk hier terecht. En kunnen particulieren en bedrijven bij ons terecht voor het vernietigen van een archief. Zo gaat hier wekelijks een vracht weg van dertig- tot vijfendertigduizend kilo. Verder verwerken we plastic en oud ijzer. Die laatste halen we op bij klanten en bij bedrijven plaatsen en legen we containers. Hier bij de weegschaal kopen we ook in, daarvoor kun je dagelijks bij ons terecht.

Wat deed je hiervoor?

“Hiervoor voer ik altijd op de kotter, de TX 19 van Krijnen. Dat was week op, week af, dus de ene week varen en de andere week vrij. In m’n vrije weken ging ik af en toe hier in het bedrijf wat helpen. Dat beviel wel en daarom ben ik vorig jaar gestopt met varen en helemaal hier gaan werken. Dat was altijd al wel een tijdje het idee en nu kwam het ervan.”

Hobby’s

“Ik ben eigenlijk veel met werk bezig. Ook in het weekend loop ik hier vaak wat rond te rommelen. Ik vind het ook gezellig om met vrienden af te spreken en een biertje te drinken. Vroeger heb ik altijd gemotorcrosst en geautcrosst, maar dat combineerde niet meer zo goed het varen. Als ik er dan in het weekend was ging ik liever uit. Het rijden vond ik altijd leuk maar het sleutelen, daar vind ik eigenlijk niet zo veel aan. Een vriend van mij heeft een stockcar. Met hem ga ik wel eens mee naar races aan de overkant, maar dat is dus ook meer voor de gezelligheid. Nu het weer wat langer licht is gaan we ’s avonds ook graag een rondje met de hond. Dat vind ik wel lekker, hoor; die wintertijd is niets voor mij.

Wat wilde je vroeger worden?

“Vroeger wilde ik wel professioneel motorcrosser worden. Maar ja, dat is net zoiets als de meeste jongens die profvoetballer willen worden; het is een leuke droom, maar dat gaat ‘m natuurlijk niet worden.”

Waar zou je nog eens naartoe willen?

“We zijn twee keer op Bali geweest; daar zou ik graag nog wel eens heen willen. De eerste keer had mijn vriendin het bedacht om daarheen te gaan. Ik dacht dat het niets voor mij zou zijn. Het beeld dat ik erbij had was dat van backpackers en hostels, maar je dat hoeft dus helemaal niet. Ik ging erheen met de gedachte: ‘Ach ja, we zien het wel.’ Eenmaal daar vond ik het verrassend leuk. Het is echt een heel andere wereld; het weer, de cultuur et cetera. Het zijn allemaal supervriendelijke mensen daar en iedereen helpt elkaar; dat vond ik mooi om te zien. Ik zeg altijd voor de grap: ‘Ik ga er nog twee keer heen, één keer om op vakantie te gaan en de keer daarna blijf ik er. Dan begin in daar een restaurantje of een B&B.’ Maar ik denk toch dat ik hier blijf, hoor!”

Hoe zie je de toekomst voor je?

“Ik zie mijn toekomst dus wel hier op Texel voor me en ook binnen het bedrijf. In de loop der tijd wil ik het overnemen, zodat mijn ouders een stapje terug kunnen doen. Verder zou ik graag willen uitbreiden, maar wel op een manier die bij ons past; groter hoeft niet altijd beter te zijn. Het lijkt me leuk om de dingen die we nu al doen uit te breiden, zoals meer oud ijzer verzamelen. Het verhuur van containers die bijvoorbeeld nodig zijn bij een verbouwing is nog zoiets waar ik mogelijkheden in zie.”

Waar mogen je voor wakker maken?

“Ik ben gek op chocola, maar daar hoef je me ook niet per se voor wakker te maken hoor, haha. Ik haal het bewust al niet in huis, want dan gaat het op. In het weekend mag het wel van mezelf. Dan begin ik heel netjes met één of twee blokjes, maar voordat je het door hebt wordt het toch de hele reep.”

Wie bewonder je?

“Ik heb niet echt een idool of iemand van wie ik fan ben. Waar ik wel tegenop kan kijken, dat zijn mensen die een groot bedrijf runnen, zeker als dat klein begonnen is en ze dat van de grond af aan hebben opgebouwd. Bijvoorbeeld een afnemer van ons, Kras Recycling, is echt een grote speler; zij zitten door heel Europa. Dat vind ik fascinerend en ik heb daar altijd wel respect voor. Of andere bedrijven die begonnen zijn met één auto en nu een groot transportbedrijf hebben; dat vind ik interessant.”

De volgende 10 vragen zijn voor?

“Luke Groszpietsch; hij is een vriend van me, degene met wie ik meega naar de stockcarraces. Hij en zijn vriendin Carla hebben net de Spar-supermarkt in Oudeschild overgenomen van de ouders van Carla. Ik denk dat het leuk is om te lezen hoe dat hun vergaat.”