Afbeelding

Dit artikel is geschreven door
Elisabeth Waverijn

Elisabeth Waverijn is redacteur bij Texelse Media

Eilanders onder elkaar (113)

Algemeen

Henk krijgt een enorme schrik, wat betreft zijn gezondheid. Hij moet voorlopig rustig aan doen. Elisabeth vertelt hoe het er aan toe gaat op de redactie, zonder hem. 

Elisabeth,

“Ben je onderweg?” was de vraag die doorkwam via WhatsApp, op maandagmorgen. Ik had een afspraak in het gemeentehuis op jouw eiland en was daar niet op de afgesproken tijd aanwezig. En ik was zelfs niet onderweg. Ik lag in het ziekenhuis, gedotterd en voorzien van een stent. ’s Nachts was ik onwel geworden, nadat het op zondagmiddag tijdens een wandeling al eventjes had gerommeld in mijn lijf, maar dat was weer overgegaan.

Vrouw en dochter waren op koorkamp in het midden des lands, dus er was geen directe hulp voorhanden. Ik nam wat glazen water, want het was net of er wat dwars zat in mijn maag. Maar dat hielp niet. Goede raad van een dokter was gewenst. De persoon op het bandje van de huisartsenpost in Den Helder zou voor de tweede keer met zijn verhaal beginnen, toen ik ineens een stuk beroerder werd. Ademhalen werd moeilijk en ik begon flink te zweten. Zes jaar geleden heb ik al eens drie dagen rondgelopen met wat later een longembolie bleek te zijn. Dat is ook geen kleinigheid, dus besloot ik door te pakken. Ik belde 112 en een minuut of 20 later was de ambulance daar.

Hoewel ik het licht had aangedaan reed die eerst mijn huis voorbij, toen achteruit, daarna de hoek om, maar de derde poging slaagde. Op de divan werd een hartfilmpje gemaakt en daaruit bleek dat ik een hartinfarct had. In de ambulance geladen en naar Alkmaar, de enige plek in Noord-Holland Noord waar gedotterd wordt. En dan ben je dus ineens hartpatiënt. Het past wel een beetje in onze familiegeschiedenis en ja, ik heb vroeger gerookt. Mocht je iemand kennen die daar nog mee bezig is, laat hem of haar daar spoorslags mee stoppen. We hebben ook nog een paar rooksters op kantoor. Mijn boodschap: nokken!

Twee dagen later mocht ik weer naar huis met een zak pillen, van acht soorten maar liefst. De namen van die tabletten schijn ik mezelf aan te kunnen leren, maar de lettercombinaties komen nog het meest overeen met die van boerendorpen in Wales, dan wel gehuchten in de Finse wouden. Wat nog leuk was: ik deelde een uur een kamer met een niet nader te noemen Texelaar, die onze column goed leest. Het is wel fijn als je je in zo’n situatie niet hoeft voor te stellen. Hij weet alles van ons.

Voorlopig mag ik nog even niets doen, maar ik kom zeker terug.

Groet, Henk

Henk,

Wat een schrik! Toen ik het bericht kreeg dat jij een hartinfarct gehad had, was ik daar flink van slag van. Je bent altijd erg geruststellend, en vertelde al snel dat het naar omstandigheden goed met je ging. Maar toch, zoiets is niet niks. Wat een verhaal, wat je me nu schrijft. Het lijkt me spannend, om dan ook nog zelf de ambulance te moeten bellen… Ik hoop dat je snel zult herstellen, en dat je ondanks alles ook nog een beetje van je vakantie kan genieten.

Nadat het nieuws bij mij geland was, bedacht ik dat ik, in plaats van een paar dagen thuis rond te hangen, ik misschien beter gewoon naar kantoor kon gaan. Ik zou een paar dagen vrij hebben, ik had niet veel gepland hoor, maar ik wilde graag mijn dooie planten eindelijk allemaal uit huis bonjouren en nog wat rommelen in huis. Maar goed, dat had geen haast.

Zodoende werd ik vorige week geconfronteerd met alle taken die jij normaal gesproken, lijkt het, moeiteloos doet. Gelukkig werk je erg overzichtelijk en kon ik makkelijk terugvinden wat er allemaal moet gebeuren. Zo’n krant in elkaar draaien gaat niet vanzelf, heb ik gemerkt. Meestal als ik op dinsdag het kantoor binnenwaai, staat er al een halve krant vol. Maar nu moeten Pepijn en ik daar voor zorgen.

Voorlopig ben ik verantwoordelijk voor de planning, en omdat ik niet zoveel uren werk, ben ik erg goed geworden in delegeren. Daardoor heb ik zelfs af en toe nog even tijd om een column eruit te tikken, en af en toe even uit het raam te staren naar de toeristen die bij ons voorbij komen.

Ik zou niet willen zeggen dat het allemaal gesmeerd loopt op de redactie, zo gestructureerd als jij werk ik helaas niet! En we hadden natuurlijk ook weer juist vorige week problemen met onze mailbox, maar ik zal je niet met de details vermoeien. Onze collega Joop, van de Texelse krant, springt gelukkig bij; dus zijn naam zal binnenkort ook onder een aantal artikelen staan. En Pepijn en ik doen natuurlijk ook ons uiterste best om alles op orde te hebben. Zo komen we er wel gelukkig. Maar, je wordt zeker gemist!

Ik hoop dat we elkaar binnenkort weer zien, gezond en wel. Voorlopig zal ik de planning netjes bijhouden, de mailbox opruimen en zorgen we er hier samen voor dat alles doorloopt! En gelukkig hoef ik de planten op kantoor niet te verzorgen, want ik kan je niet beloven dat dat goed zou komen…

Groeten, Elisabeth