10 vragen aan... Vincent van der Velde
10 vragen aanMeer over Vincent
Vincent - genoemd naar Vincent van Gogh, die door zijn vader werd bewonderd - verhuisde vorig jaar zomer vanuit Almere naar Texel, samen met zijn vrouw Suzanne en hun drie kinderen. Bloem is 9, Mirre is 7 en Ciske is 5. Vincents oudste dochter Julia woont bij haar moeder in Almere. Vincent en Suzanne hebben samen met Geert-Iem Roos een advocatenpraktijk, met vestigingen in Almere, Amsterdam en op Texel. Tot nog toe werkten ze op Texel vanuit huis, maar onlangs kochten ze de voormalige bakkerswinkel aan de Kogerstraat om daar de praktijk te vestigen.
Naar Texel
“Ik ontmoette Suzanne op een studiereis voor jonge advocaten. We reisden per trein naar Praag, waar toen nog een paspoort voor nodig was. Suzanne was die van haar vergeten, net als een vriend van me. Ze werden de trein uitgezet, maar regelden in Berlijn noodpaspoorten bij de ambassade. Zo kwamen ze ’s avonds alsnog in Praag aan en leerde ik haar beter kennen. Het was mei 2002 en de vonk sloeg over. Dat is nu zestien jaar geleden. Suzanne komt haar hele leven al op Texel, haar ouders hadden een vakantiehuisje op Beachpark Texel in De Koog. Door haar kwam ik met het eiland in aanraking. Vijf jaar geleden waren we op vakantie in Griekenland. We betaalden daar de hoofdprijs met vier kinderen, ik was vier van de zeven dagen ziek en in Nederland was op dat moment een hittegolf. Toen zeiden we tegen elkaar: ‘We doen iets niet goed.’ We zijn bij terugkomst meteen op zoek gegaan naar een huis op Texel. Aanvankelijk als weekendhuis, inmiddels is het de plek waar we wonen.”
Je hebt maar één leven
“Je hebt maar één leven. Suzanne en ik hebben vijftien jaar hard gewerkt. We hebben elkaar, de kinderen, het bedrijf. Op een zeker moment ga je vooruit kijken: Wat wil je de rest van je leven doen, waar werk je naartoe? Welke stappen ga je nemen om ook de rest van je leven samen te zijn? We wilden meer balans. We zijn kleiner gaan wonen, hebben veel spullen weggedaan en kozen heel bewust voor Texel en het eilandleven. Je merkt dat de sfeer verandert als na negen uur ‘s avonds de boot niet meer vaart. De rust die ik hier vind, door de begrenzingen van het eiland, biedt me geestelijke vrijheid. Als ik op Texel werk, ga ik eerst naar het strand. Ik neem broodjes mee, zet mijn telefoon uit, luister naar de zee en de meeuwen en voel de zon. Door even helemaal alleen met mezelf en de natuur te zijn, ben ik voor de rest van de dag opgeladen. Dit is wat we aan onze kinderen hopen mee te geven: de dingen die er echt toe doen. De natuur, dat wat er aan cultuur is en aangeboden wordt, de puurheid van de mensen en de rust van het leven hier. De zon schijnt immers voor iedereen.”
Een creatief en ondernemend volk
“Omdat we al een huis op Texel hadden, hadden we een goed beeld van het eiland voor we verhuisden. Daardoor hadden ook de kinderen een goed beeld. Ze waren dan ook meteen enthousiast. We gaan graag de deur uit en hadden, bijvoorbeeld vanuit De Twaalf Balcken, al veel mensen leren kennen. We hebben de Texelaars nooit als stug en gesloten ervaren, zoals weleens wordt gezegd over eilanders. Texel hoort bij de provincie Noord-Holland, dat merk je. Er is veel cultuur en de mensen zijn creatief en ondernemend. Daar herkennen we ons in.”
Elke dag naar de vuurtoren met de museumpas
“We zijn erg blij met de Texelse museumpas; dat was een uitstekend idee. Het is terecht dat Texelaars op een directe manier iets terugkrijgen voor de populariteit van het eiland bij toeristen. Een klein, maar overkomelijk nadeel is dat Ciske nu elke dag naar de vuurtoren wil”, zegt Vincent lachend. Een minder goed idee vond hij het betaald parkeren op de strandslagen, hij is blij dat dat wordt teruggedraaid: “Handhaven kost ontzettend veel tijd en geld, veel meer dan dat het aan inkomsten oplevert. Bovendien past het niet bij de gastvrijheid van de Texelaar.”
Strandhuis
“Vorig jaar huurden we in de zomer vier weken een strandhuisje. We vonden het zo leuk dat we direct zes weken boekten voor het volgende seizoen. We hadden een leuke klik met onze buren Joost en Sarah. Die, naar later bleek, de eigenaren van het paviljoen zijn.”
Piratenvlag
Aan hun huis wappert - naast de groen-zwarte vlag - met enige regelmaat een piratenvlag: Vincent is landelijk voorzitter van de Piratenpartij en was de trekker van bijeenkomsten op Texel. “We besloten uiteindelijk dat het geen meerwaarde had om hier een afdeling op te zetten. Je moet niet alleen een naam willen vestigen. Voor mij is de Piratenpartij een beweging die andere partijen bewustmaakt van de noodzaak van digitale burger- en consumentenrechten. Sowieso heb ik iets met piraten en hun onafhankelijke bestaan. Ken je de serie Black Sails? Dat is één van mijn favorieten.”
Wethouder
Vincent werd in 2002 in zijn toenmalige woonplaats wethouder voor Leefbaar Almere: “Ik ben me bewust met lokale politiek gaan bezighouden: ik wilde iets terugdoen. Ik kreeg de portefeuille Financiën. Nadat een wethouder aftrad, kreeg ik daar Kunst en Cultuur bij. Het was heel leerzaam om tweeënhalfjaar geen advocaat te zijn. We zijn overigens ook op Texel voornemens om ons steentje bij te dragen, in besturen bijvoorbeeld. Ik heb ervaring en kan goed mensen verbinden.”
Zondagskind
“Ik voel me een zondagskind. Niet dat het me komt aanwaaien, ik werk er hard voor. Je krijgt niets voor niets, maar voor mij vallen de puzzelstukjes steeds op de juiste plek. Je moet wel zelf het initiatief nemen en beslissingen durven maken, is mijn overtuiging. Als je dan een keer valt, is het niet erg, zolang je maar een keer vaker opstaat. Suzanne en ik zijn domweg gelukkig op Texel, vrij naar de dichter J.C. Bloem.”
Volgende gast
“Evalien Weterings. Suzanne en ik hebben haar leren kennen als een heel bijzondere vrouw. Inmiddels is ze een goede vriendin van ons. Ze kwam hier op haar 18e aanwaaien, is letterlijk volwassen geworden op het eiland en is nu een succesvolle Texelse fotograaf.”