10 vragen aan... Elly Schoo-Koning

19 juni 2019, 12:00 10 vragen aan In een vorig interview vertelde Richard Quartel dat hij Elly Schoo-Koning graag in deze rubriek terugziet. “Elly doet vrijwilligerswerk en is ondernemer, ze heeft een woondecoratiewinkel in De Koog. Ik ken haar via haar zoons, met wie ik gevoetbald heb. En zij zijn de achterneefjes van mijn vriendin. Elly weet wat hard werken en hard genieten is.”

Meer over Elly
Elly (58) is geboren in Oudeschild en verhuisde op haar vierde naar Den Burg. Een belangrijke stap in haar leven was om in De Koog in de bediening te gaan werken. Hier leerde ze haar man André kennen, hij was kok. Na een paar jaar trouwden ze en kregen ze twee zoons: Mark (27) en Robin (28). Elly: “Na zeker tien jaar te hebben samengewerkt, begon ik met de woondecoratiewinkel in De Koog.” Dit is het dorp waar ze inmiddels woont, boven de winkel. Samen met André en zoon Robin heeft ze een VOF met woondecoratiewinkel Mieters én een sportwinkel in het pand ernaast. Zoon Mark heeft sinds een jaar een horecabedrijf.

Pronkstuk in huis
In de woonkamer staat een joekel van een houten adelaar, een beeld van wel anderhalve meter hoog. “Hij was haast niet naar boven te tillen”, zegt Elly. “André en ik kwamen hem op een woonbeurs tegen. André zei meteen: die gaat mee naar huis. In dezelfde serie hebben we ook kaketoes, harten, zeepaardjes, vissen en wijnrekken in de winkel staan. Die zijn kleiner van formaat. De adelaar zouden we eerst ook in de winkel zetten, maar bij ons in de woonkamer staat hij toch beter”, lacht Elly.

Jeugdherinnering
“Als puber mocht ik in Den Burg naar de kroeg, maar we gingen vaak met een groepje stiekem naar De Koog. Dat was het Mekka van het uitgaansleven. Alle wilde verhalen speelden zich altijd in De Koog af. Dus daar wilden we heen. Met de taxi lieten we ons afzetten. En we zorgden dat we weer op een bepaalde tijd in Den Burg terug waren om niet betrapt te worden. Wonder boven wonder is dit altijd goed gegaan. Tot drie uur ‘s nachts in de kroeg hangen, gebeurt tegenwoordig niet meer. Ik zit nu liever op een terras - waar je elkaar kunt verstaan - dan dat ik in een kroeg sta waar geen normaal gesprek te voeren valt. We worden oud, hè?”, lacht ze.

Vaste prik?
“Op maandag ga ik altijd naar mijn moeder. Zij is dementerend en woont in de Gollards. Elke maandagochtend gaan we naar de markt en doen we een bakkie koffie bij De Lindeboom. Dat vindt ze geweldig. Ze is nog dusdanig bij de tijd dat ze hier bewust van kan genieten. Maar ze beseft goed dat haar geestelijke conditie achteruit gaat. Dat is heel pijnlijk.”

Hoe ouder hoe…?
“Drukker”, zegt Elly zonder nadenken. De tijd dat ik een paar dagen niks hoefde, is lang geleden. Dat komt doordat we twee winkels runnen en het meeste werk zelf doen. En we springen regelmatig even bij in restaurant De Passie van onze jongste zoon als hij een paar extra handen kan gebruiken. Maar ach, dat houdt je ook bij de tijd denk ik.”

Oplaadmoment?
We hebben een chalet op de Bremakker. In de zomer verhuren we ’m, maar de rest van de tijd genieten we er zelf van. We hebben ook een strandhuisje. Ook dat is een oplaadpunt.”

Nooit de deur uit zonder…?
“Mascara!” Ook hier hoeft Elly niet lang over na te denken. “Zonder mascara vallen mijn wimpers niet op, vanwege de blonde haartjes. Ook al moet ik even snel voor een vergeten boodschap de deur uit, dat zal nooit zonder mascara gebeuren. Maar ik ben dan ook weer niet ijdeltuit genoeg dat er een mascara in mijn handtas zit.”

Geheim genoegen?
Ze glimlacht en slaat een hand voor haar mond. “Ik had me nog zo voorgenomen om het niet te zeggen. ’s Avonds op de bank is mijn snoepmoment: trekdrop, chocola of een ijsje bij de ijsboer. Ken je dat nieuwe magnumijs waar je in moet knijpen en dan begint te kraken..? Het water loopt me in de mond, haha.”

Ik kan ontroerd raken van…
“Waargebeurde verhalen op televisie en in boeken. Niet het genre ‘All you need is love’, maar documentaires op Netflix. Laatst keek ik naar Central Park Five. Dit is het aangrijpende verhaal van vijf jongens uit Manhattan die in 1989 veroordeeld worden voor verkrachting. Ze hebben een donkere huidskleur en dus alle vooroordelen tegen zich. In 2002 blijkt uit DNA-onderzoek dat een andere man deze misdaad op zijn geweten heeft. De vijf jongens worden vrijgelaten en krijgen miljoenen dollars schadevergoeding. Dit soort dingen grijpen me echt aan. Ik kan niet tegen onrecht.”

Volgende gast?
“Ilone van Ophuizen. Ilone is één van de verzorgers van mijn moeder in De Gollards. Dat is een roeping waar ik grote bewondering voor heb. Iedereen die met mensen kan omgaan, kan in principe in een winkel werken. Maar dat wil nog niet zeggen dat je geschikt bent voor een baan in de zorg. Dat is zo’n andere tak van sport. Daarnaast heeft Ilone een bed & breakfast, dus dat is vast ook een bron van mooie verhalen.”